A, jeszcze coś

Właśnie (w końcu) się ukazała dedykowana pamięci Księdza Augustyna Mednisa. Ciut więcej szczegółów na www.andrzej.betlej.info
.

Oj, dawno tu nie byłem...

Taaak, dawno niczego nie opublikowałem. Coże. Praca. Choć bez rewelacji. No to może taki obrazek.... Tak brzydkie, że ładne :)
.

Kontynuując wątek rodzinny

Oto trzy pokolenia

A może synteza?

sztuka dawna i nowa :)

Zażenowanie

Po opublikowaniu poprzedniego posta odczuwam jednak jakiś niesmak.... zażenowanie. Dla zachowania więc zdrowia psychicznego - zdjęcie powyższe....

Wydało się....

Dziś spotkałem w Instytucie pewną moją studentkę (no, byłą moją studentkę, bo już nie nauczam Jej), która wyznała, że czytała mojego bloga i po wpisie dotyczącym kaplicy Wiśniowieckich zwątpiła. Nie wiem w co zwątpiła, szkoda że nie skomentowała tego... no cóż... Tak czy inaczej - aby sie poprawić - proszę - oto dzieło. No comments.


Mimo wszystko wolę kaplicę Wiśniowieckich.

Byłbym zapomniał....

Polecam: http://www.zabytki.pl/sources/bochnak/index.html

Co by tu napisać.

Po właściwie całym zalatanym tygodniu jestem właściwie wypluty z pomysłów. I w sumie blog jest najmniejszą z zaległości.. Dochodzi się do takiego momentu, iż trzeba sobie napisać na kartce co trzeba napisac. Czyli: skończyć rezydencje (W KOŃCU), skończyć dwie kaplice, skończyć dominikanów, oddać w końcu korektę - a i przepisać aneks. Brzmi cokolwiek enigmatycznie dla osób z zewnątrz, prawda?
.

Taka sobie....

Taka sobie historyjka. Myśle że dobrze obrazuje pracę nowożytnika na kresach. Jest sobie w katedrze lwowskiej kaplica Wiśniowieckich. A w niej ołtarz. I tak: jeden z badaczy stwierdził iż zrobił to retabulum Christian Sneyer, drugi uznał to za dzieło Tomasza Huttera, trzeci z kolei uznał że ołtarz jest XIX-wiecznym pastiszem. I co? Okazuje się, że wykonał go całkiem kto inny: nieznany dotąd całkowicie snycerz.... Reński. A całość prac budowlanych nadzorował imć "Pan Bernrad" - czyżby nowa wzmianka o działalności Meretyna?????
.

Niemcewicz....

Książka. Ponownie czytana: "Niemcewicz od przodu i tyłu". Coś niesamowitego!!!

Fragmenty:

"Najdłużej zabawił książe [Czartoryski] w Słonimiu u hetmana Ogińskiego. Mały, chuderlawy hetman nazywał Rousseau - kolegą, bo tylko oni dwaj na świecie układali muzykę i słowa do oper, smarował palcem okreopne pastelowe bohomazy, wymyślił harfę z pedałami, budował kanału, pisał sztuki, wytykał bulwary, reżyserował przedstawienia, grał na cytrze - wszystkim sie interesował z wyjątkiem wojska. Podczas konfederacji barskiej wyruszył w pole na czele trzytysięcznej armii. Pod Stołowiczami wypoczywał po pracowitej nocy u boku grubej panny d'Assert, komponując operę, gdy kapitan Suworow nadapdł na całkiem niestrzeżony obóz; 700 Moskali rozgromiło doszczętnie 3000 konfederatów, nieprzytomnego ze strachu hetmana przeprowadzili słudzy w nocnej koszuli przez granicę. - Nie mam szczęscia Czarneckiego! - mówił.
Przegląd pułków hetemańskich liczących w sumie aż 200 ludzi trwał niecałą minutę. Za to komendant wojsk litewskich musiał siedzieć godzinami w teatrze słuchając, jak chłopi białoruscy deklamują francuskie sztuki hetmana, z których nie rozumieli oczywiście ani słowa"

"Ruszono wreszcie taborem wobec którego karawana przez pustynie jest drobiazgiem. O 4-tej rano wyjeżdzały wielkie, w 7 koni zaprzężone, kryte bryki, pstrokato pomalowane, z literami A. ks. Cz. po bokach. jedna była spiżarnią, druga wielkim piecem do pieczenia chleva, trzecia podręczną kuchnią, inna z korzeniami, cukrem, szafranem, jeszcze inna wyłącznie jako kawiarnia z Greczynem Anastazym, specjalistą od przyrządzania kawy, dziesiąta dla słoduczy, jeszcze fajczarnia, garderoba księcia, kużnia, warsztat rymarski, góry tłomoków, tobołów. Sobieski ciągnął pod Wiedeń z mniejszym bagażem."
.

Hmmmm

Hm, wygląda na to że o świcie nie mam już czasu na uaktualnianie bloga.... rozpaczliwie poszukując czasu ...i tematu. Czyli pozostają zdjęcia. Tylko jakie???? No to niech będzie to. Jak ktoś to zidentyfikuje - będzie niezły...
.

TO MIASTO PO RAZ KOLEJNY

Kolejna odsłona MIASTA. Chyba jednak mego ulubionego, niezależnie od pogody :) Choć właśnie pogoda sprawiła, że zdjęcia są wyłącznie z wnętrza katedry... Poza tym, jakoś nie miałem czasu i okazji aby często wyciągać aparat......
.

OOOOO....

Zatkało mnie. Dostałem dwa komentarze (co prawda od jednej i tej samej Osoby). Ale jestesm deeeeply impressed. No tak, ale musze się przyznać że kubki ze znikającym uchem Van Gogha jakoś nie wywołują u mnie jakieś ekscytacji. Wywołuje to jednak dobre pytanie - co wywołuje? Odpowiedź jest prosta: nowość. Poszukiwanie nieodkrytego. I dopóki poszukiwanie, odkrywanie będzie mnie bawiło, dopóty będę się bawił historią sztuki. Coż nie wszystko jest Van Goghiem. Ale taki projket jak ten poniżej jest dla mnie nawet bardziej intersujący.... Bo nieznany.

co by tu napisać

W sumie okazuje się, że prowadzę tryb życia cudownie wypranego z fascynujących wydarzeń. Ot, czasem coś fajnego znajdę, ot, coś zobaczę. I piszę. Choć czasem jest to bardzo .... zwyczajne. Dlatego dziś nie będzie żadnego zdjęcia. Amen
.

Kolejny świt....

A oto czym się zajmuję. Właśnie z reguły o świcie.

Fotki - notki

A teraz kilka zdjęć z pewnego miasta. Z pewnej kolekcji, z pewnego domu. Z ulicy miasta którego tak naprawdę juz nie ma. Zastąpionego przez coś co jest jak kasownik.
Sorry za jakość fotek - ale wszytskie zostały wykonane komórką.

Po co?

Hm, w sumie zastanawiam się czemu służą blogi. Prowadzę ten i jakiejś szalonej ekscytacji nie odczuwam. Może zatem nie jest to do niczego potrzebne. Ba, w pewnym momencie chęć opublikowania czegoś wydaje się zmieniać w konieczność opublikowania ("ojej, dziś nic nie zamieściłem"). Anyway. Dziś łapki.
.

Takie sobie rzeźbki

Co można spotakć w tzw. "zbiorach prywatnych". Dzięki Dobrosławie za zdjęcia!

Kolejny początek

Same początki. Ale udało mi się znaleźć fajne stare zdjęcie pradziadka. Czwarty od lewej (bądź prawej - w górnym rzędzie)...

incipit drugi

W sumie początki są różne. Drugi pojawia się później. Czasami nawet w większej ilości.... I zmienia to wszystko, całą perspektywę

incipit

nowy tydzień, całkowicie nowe doświadczenie. blog. zobaczymy. Zacznijmy od początku - dzieciństwo. jak wózek
i to drzewo